มาต่อ กับที่ ความศรัทธา
ความศรัทธา ที่ เชื่อ ในสิ่งใด ก็ ไม่ใช่ว่า ดีกว่า ความ สงสัย
เพราะ ศรัทธา เพราะ เชื่อ ใน สิ่งใด มากเกินไป
ก็จะเกิด เป็น ภาวะพึ่งพิง
ภาวะ พึ่งพิง
คือ ความเชื่อว่า ผู้ที่ ให้การ พึ่งพิง มีอำนาจ พิเศษ เป็นผู้วิเศษ
ทำให้ ผู้ที่ พึ่งพิง มีความเชื่อ แต่ในตัว ของผู้ ที่ให้การ ช่วยเหลือ จนคิดว่า เค้าเป็น เทพ เป็น เทวดา
เมื่อเราไปเชื่อ แบบนี้ จิตเรา ก็ไม่แสวง หาความจริง อีกต่อไป หลงแต่ความงมงาย และ ไม่อาจจะ หลุดออกมาจาก การพึ่งพิง คนอื่นได้
จิตที่ มัวแต่ จะ หลังพึ่ง สิ่งวิเศษ หวังพึ่ง คนอื่น ก็ เหมือน เด็ก ที่ รอให้ ผู้ใหญ่ ช่วยเหลือ มอบ สิ่งต่างๆให้ตลอดเวลา
ไม่อาจ ทำให้ จิตเจริญ ไปกว่า ที่เป็นได้ เพราะ หวัง พึ่ง อำนาจอื่นๆ นอกเหลือ จากที่ตนเองมี
ซึ่ง พระพุทธเจ้า ตรัสว่า จิต ที่มีแต่ ความหวัง จะพึ่งพิง คนอื่น ตลอดเวลา นั้น เป็นเหยื่อ ของ ผู้อื่นได้ง่าย เหมือน อาหาร ของเต่า ของปลา เพราะ ไม่อาจ คิด หาเหตุผล ให้ตนเองได้
ฝึกธรรมมะ ปฎิบัติ ทางจิต เท่าไหร่ ก็ไม่อาจจะเข้าใจได้ เพราะ เป็นเหยื่อ ของการ พึ่งพิง ผู้อื่นตลอดเวลา
ในสังคมไทย เรา มีจิต ประเภทนี้ เยอะแยะ มากมาย ที่ เข้าวัด ฟังธรรม เพื่อ ไปขอหวย ขอ อำนาจวิเศษ ไหว้หมา ไหว้ ต้นไม้ หรือ อะไรก็ได้ ที่ให้หวย
ซึ่ง พระพุทธเจ้า ตรัสว่า จิต ที่ มีแต่ความ ศรัทธา อย่างหาเหตุผล ไม่ได้ และ หวังพึ่งพิง ตลอดเวลา กับ จิตที่ สงสัย หาคำตอบ ในคำถาม ที่ไม่อาจจะตอบได้ และ เป็นคำถาม ที่ไม่ได้มีประโยชน์ แก่ตนเอง
จิตทั้ง 2 อย่างนี้ ก็จะมี แต่ ความเศร้าหมอง ไม่อาจจะ หลุดพ้น ไปจาก ความทุกข์ ได้
คุณ ลองมองตัวเอง ดูว่า เป็นแบบไหนกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น